Penyebaran bekas makanan sekali guna sejak pandemik COVID-19 telah menimbulkan kebimbangan utama mengenai kehadiran mikroplastik dalam makanan kita. Analisis mendalam mendedahkan bahawa bekas-bekas ini benar-benar melepaskan zarah plastik, dengan kesan berpotensi terhadap kesihatan manusia.<\/p>\n
Mikroplastik ialah serpihan plastik yang sangat kecil, seringkali tidak kelihatan dengan mata kasar, yang terbentuk apabila objek plastik terurai. Ia boleh berasal daripada pelbagai sumber, seperti haus bahan yang lebih besar atau manik plastik yang digunakan dalam sesetengah produk perindustrian. Saiznya yang kecil membolehkannya merebak dengan mudah di persekitaran dan mencemarkan makanan.<\/p>\n
Kajian ini membandingkan bekas sekali guna dan boleh guna semula, semuanya digunakan untuk pengangkutan atau penyimpanan makanan. Keputusan menunjukkan bahawa bekas sekali guna melepaskan jumlah mikroplastik yang jauh lebih tinggi berbanding bekas boleh guna semula. Antara zarah yang dikenal pasti, plastik yang paling biasa ialah jenis yang sering digunakan untuk botol dan bungkusan, yang mewakili hampir separuh daripada serpihan yang dikesan. Serpihan yang paling kerap berukuran antara 20 hingga 49 mikrometer, saiz yang cukup kecil untuk menembusi pelbagai organ dalam badan manusia.<\/p>\n
Jumlah mikroplastik yang dilepaskan juga bergantung kepada permukaan dalam bekas. Semakin besar permukaan ini, semakin banyak geseran dan haus yang berlaku, yang seterusnya menggalakkan pelepasan zarah. Contohnya, bekas sup besar, yang sering digunakan untuk hidangan yang dihantar, boleh melepaskan sehingga 30 serpihan setiap penggunaan. Pemerhatian ini mencadangkan bahawa haus permukaan dalam ialah mekanisme utama penghasilan mikroplastik.<\/p>\n
Untuk menilai pendedahan sebenar pengguna, penyelidik menganggarkan bahawa hidangan tipikal yang dihantar di Korea, yang terdiri daripada sup, bubur nasi dan dua hidangan sampingan, boleh mendedahkan seseorang kepada kira-kira 42 zarah mikroplastik. Sepanjang setahun, dengan purata 1.6 hidangan dihantar seminggu, pendedahan ini mencecah hampir 3,500 serpihan. Cawan sekali guna, yang sering digunakan untuk kopi, menambah sumber pencemaran tambahan. Di Korea, di mana pengambilan kopi tahunan dalam cawan sekali guna adalah tinggi, ini boleh mewakili sehingga 2,500 zarah tambahan setahun bagi setiap individu.<\/p>\n
Mikroplastik bukan tanpa risiko kepada kesihatan. Kajian terdahulu telah menunjukkan bahawa ia boleh menyebabkan tekanan oksidatif, tindak balas keradangan, dan juga gangguan endokrin. Kehadirannya dalam najis manusia telah disahkan, menimbulkan persoalan mengenai pengumpulannya dalam badan. Walaupun kesan langsung kepada manusia masih sebahagiannya tidak diketahui, penyelidikan yang sedang dijalankan menunjukkan risiko neurotoksisiti dan imunotoksisiti yang berpotensi.<\/p>\n
Bekas boleh guna semula, seperti yang diperbuat daripada keluli tahan karat, melepaskan mikroplastik yang lebih sedikit, tetapi tidak sepenuhnya bebas daripada pencemaran. Ini sering disebabkan oleh pencemaran silang semasa pembuatan atau pembungkusan. Keputusan ini menonjolkan kepentingan mengawal kualiti sepanjang rantaian pengeluaran, walaupun untuk bekas yang direka untuk tahan lama.<\/p>\n
Saiz zarah yang dikesan ialah satu lagi elemen yang membimbangkan. Mikroplastik berukuran 20 hingga 99 mikrometer, yang mewakili 72% daripada serpihan yang dijumpai, cukup kecil untuk menembusi halangan biologi dan mencapai pelbagai organ. Sesetengah saintis juga bimbang tentang kehadiran nanoplastik, zarah yang lebih kecil lagi, yang mungkin terlepas daripada kaedah pengesanan semasa.<\/p>\n
Di Korea, di mana penghantaran makanan telah menjadi amalan biasa, pendedahan kepada mikroplastik ini boleh membawa kesan jangka panjang. Angka menunjukkan bahawa bekas sekali guna merupakan sumber pencemaran utama, jauh melebihi apa yang diperhatikan dengan makanan lain seperti garam atau air paip. Penyelidik menganggarkan bahawa penggunaan bekas boleh guna semula dan peningkatan proses pembuatan boleh mengurangkan risiko kepada pengguna dengan ketara.<\/p>\n
DOI\u00a0:<\/strong> https:\/\/doi.org\/10.1007\/s13197-026-06691-y<\/a><\/p>\n Titre\u00a0:<\/strong> Microplastics released from disposable food containers: characterization by micro-FTIR and estimation of dietary exposure<\/p>\n Revue : <\/strong> Journal of Food Science and Technology<\/p>\n \u00c9diteur : <\/strong> Springer Science and Business Media LLC<\/p>\n Auteurs : <\/strong> Bo Kyung Kim; Jihoon Kim; Jung Bin Lee; Jun Bae Hong; Juno Lee; Pahn-Shick Chang<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Adakah bekas makanan sekali guna melepaskan mikroplastik ke dalam makanan kita? Penyebaran bekas makanan sekali guna sejak pandemik COVID-19 telah menimbulkan kebimbangan utama mengenai kehadiran mikroplastik dalam makanan kita. Analisis mendalam mendedahkan bahawa bekas-bekas ini benar-benar melepaskan zarah plastik, dengan kesan berpotensi terhadap kesihatan manusia. Mikroplastik ialah serpihan plastik yang sangat kecil, seringkali tidak kelihatan… Continue reading Adakah bekas makanan sekali guna melepaskan mikroplastik ke dalam makanan kita?<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,3,4],"tags":[],"class_list":["post-15","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-budaya","category-kesihatan","category-manusia","entry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16,"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15\/revisions\/16"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/biologistjournal.com\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}